Atak w siatkówce

W siatkówce atakiem nazywa się przebicie piłki na stronę przeciwnika. Celem ataku jest takie przebicie piłki by utrudnić lub uniemożliwić przeciwnikom jej odebranie. Atak mogą wykonać zawodnicy znajdujący się w tak zwanej linii ataku. Atak może być wykonywany na kilka sposób.

Zbicie tenisowe
Atakujący ustawia się około 3,5m od siatki i 1/2 m poza linią boczną. Zbicie tenisowe następuje w 2-3 krokach. Praworęczny gracz zaczyna prawą nogą mały krok kierunkowy, kolejny krok jest szybki i dłuższy. W trzecim kroku następuje obniżenie środka ciężkości. Atakujący bierze zamach – w tym celu obie ręce wędrują do tyłu. Ćwiczący wykonuje odbicie w górę przez postawienie prawej nogi i dołączenie lewej lekko skręconej do środka. Odbicie następuje przez pięty, a następnie śródstopie i palce. W fazie najwyższego wzlotu ciało zawodnika ułożone jest w postaci napiętego łuku. Uderzenie piłki rozpoczyna się przez szybki skłon tułowia do przodu. Jednocześnie ręka która nie bierze udziału w uderzeniu jest opuszczana w dół. Piłka uderzana jest całą dłonią. Ręka którą uderzamy powinna być w fazie zamachu ugięta w łokciu, tak że dłoń znajduje się za głową. Wykonanie ataku następuje przez wyprostowanie ręki ze wsparciem pracy tułowiu. Ręka powinna być wyprostowana, ale nieusztywniona.

Plasing
Plasowanie jest to lekkie, kierunkowe uderzenie piłki na pole przeciwnika które jest najmniej chronione. Przy plasowaniu kierunek lotu piłki nadaje nadgarstek. Piłka spada po  łuku. Skuteczny atak nie zawsze musi być mocny. W plasie liczy się umiejętne śledzenie sytuacji na polu przeciwnika.

Kiwnięcie
Kiwnięcie jest to przerzucenie piłki w wyskoku w miejsce najsłabiej bronione przez przeciwnika, podobnie jak plasing z tą różnicą że atakujący do końca markuje silny atak. Piłka jest kierowana z góry w dół przez ruch w stawie barkowym wyprostowanego ramienia ze zgięciem dłoniowym nadgarstka.

Pamiętaj o:
1. Właściwym przygotowaniu do ataku, wyborze właściwego miejsca i pozycji do rozpoczęcia rozbiegu.
2. Koordynacji wyskoku z dwóch nóg.
3. Opanowaniu stabilnego ruchu ręki wraz z odchyleniem i skrętem tułowia w pozycji, w której dłoń znajduje się za głową.
4. Uderzeniu piłki otwartą dłonią w najwyższym punkcie przed sobą.
5. Sprawnej ocenie sytuacji i podjęciu decyzji o sposobie ataku.
6. Gotowości po ataku do asekuracji.

Najczęstsze błędy:
1. Brak koordynacji pracy ramion i nóg w wyskoku.
2. Brak wyczucia tempa wyskoku podczas wystawiania piłki.
3. „Wejście pod piłkę”, czyli wyskok bardziej w dal a niż w górę.
4. Uderzenie samą dłonią bez wsparcia pracy tułowia.
5. Dłoń przy ataku zbyt luźna lub zbyt usztywniona.

Ćwiczenia 1. Siatka zawieszona na wysokości klatki piersiowej lub trochę niżej. Ćwiczący stają twarzą do niej. Trzymają piłkę na wyprostowanej lewej ręce (lewą rękę można oprzeć łokciem o siatkę), prawą przygotowują do uderzenia (ramię przy uchu, przedramię z tyłu). Piłkę uderzają całą dłonią. Ćwiczenie pracy nadgarstkiem, pamiętając o nie dotykaniu uderzającą ręką siatki. W drugiej wersji można narysować na parkiecie miejsce w które ma trafić atakujący by ćwiczyć zbicie kierunkowe.

Ćwiczenie w dwójkach. Pary stają naprzeciwko siebie w odległości  około 8 metrów. Osoba z piłką wykonuje zbicie tak aby piłka odbiła się w odległości około 4 metrów i trafiła do partnera, który łapie ją i odbija w podobny sposób.

Ćwiczenia zbicia piłki przez siatkę. Jedna osoba podrzuca piłkę imitując wystawę. Druga osoba znajduje się na linii ataku. W czasie wystawienia osoba ta wykonuje krok, doskok i w wyskoku będąc w najwyższym punkcie zbija piłkę na drugą stronę. Ćwiczenie powtarza się w każdej pozycji ataku: z lewej, prawej i ze środka.